Van Johan Cruijff tot Rafael van de Vaart en van Ruud Gullit tot Eljero Elia. Alle grote voetballers zijn ooit op straat begonnen. In ‘sterren starten op straat’ vertellen we over hun straatvoetbalavonturen. Deze week Fernando Torres, spits van Chelsea en wereldkampioen Spanje.

Torres begon al op tweejarige leeftijd met voetballen. In huis met zijn grote broer. Al gauw werd verplaatste het speelveld zich naar buiten. Fernando wilde graag keeper zijn, net als zijn broer. En had hij, in 1991 op zevenjarige leeftijd, tijdens een partijtje straatvoetbal niet een bal keihard vol in zijn gezicht gekregen, dan was hij dat misschien nog steeds geweest.

Dan hadden we misschien wel nooit van hem gehoord. Hij verloor zijn twee voortanden bij het ongelukkige incident. ,,Het was wel een goede redding”, weet hij zich nog te herinneren. Zijn ouders konden er destijds minder om lachen. Zij verboden hem om nog langer tussen de palen te staan. Torres besloot vanaf dat moment daarom zelf maar de keeper onder vuur te nemen. Hij werd aanvaller.

Ook daar bleek hij goed in. In de zaal en op straat werkte hij aan zijn techniek. Hij viel al gauw op door zijn balvaardigheid, snelheid en souplesse. Atlético Madrid nodigde hem uit voor een testwedstrijd, samen met nog tweehonderd andere jongens. Al na vijf minuten werd hij naar de kant gehaald. Torres dacht dat hij het had verprutst. Niet was minder waar. De club was gelijk overtuigd.

In 1998 wordt hij uitgeroepen tot jeugdspeler van het jaar. Niet veel later maakt hij de overstap naar het eerste en is hij prof. Een prachtige carrière met onder andere de Europese- en wereldtitel volgt. Inmiddels speelt hij, na een verblijf bij Liverpool, voor Chelsea in Londen. Waar een partijtje straatvoetbal al toe kan leiden.