Van Johan Cruijff tot Rafael van der Vaart en van Ruud Gullit tot Eljero Elia. Alle grote voetballers zijn ooit op straat begonnen. In ‘sterren starten op straat’ vertellen we over hun straatvoetbalavonturen. Deze week de Franck Ribéry, van straatschoffie tot topspeler.

,,Als ik besluit mijn tegenstander te passeren, dan doe ik dat gewoon”, aldus de sterspeler van Bayern München en het Franse nationale elftal. Het is de uitspraak van een echt straatschoffie. Van een jongen met bluf, die in zijn vroege jeugd nogal wat te verduren heeft gehad. Als hij twee jaar is, raakt zijn gezin Ribery betrokken bij een auto-ongeluk. Franck vliegt door het voorruit, maar overleeft het ongeluk. Zijn kenmerkende litteken op zijn hoofd herinnert hem blijvend aan de crash. Later geven de supporters van Galatasaray hem de bijnaam Scarface, naar Al Pacino die in een beroemde film uit 1983 het karakter Tony Montana acteert. Niet alleen om het litteken is de vergelijking toepasselijk; Franck Ribery is net als Scarface een straatvechter die zich uit een achterstandswijk omhoog knokte.

Hij groeit op in Boulogne-sur-Mer. In Le Plateau, in de wijk Chemin-Vert, is het leven hard.  Zestig procent van de beroepsbevolking is werkloos, 49 procent van de bewoners zijn van allochtone afkomst. Criminaliteit is aan de orde van de dag. Ook voor Ribéry gelden de wetten van de straat. Tijdens het voetbal, waar de jonge Ribéry helemaal verzot van is, geldt hetzelfde. Al gauw is duidelijk dat hij een fantastische dribbel ontwikkelt op straat. Dat blijft niet onopgemerkt. Op veertienjarige leeftijd wordt Ribery opgenomen in de befaamde jeugdopleiding van profclub Lille.

Na drie jaar wordt hij weggestuurd. Niet omdat hij niet goed genoeg is, integendeel, maar omdat hij op school niet te handhaven is. Hoofd opleidingen Jean-Luc Vandamme: ,,Franck was een straatschoffie. Zijn moeilijke gedrag was een te groot probleem. Hij was ook steeds betrokken bij vechtpartijen. Toch was hij een lieve jongen. Het was moeilijk boos op hem te blijven.” Ribery, die overigens pas op zijn 21ste doorbrak, weet dat hij lastig was. 'Maar ik ben geen ruziezoeker. Het enige dat ik wilde, was respect. School was niets voor mij, ik wilde voetballen.''

Word ook lid van onze KNVB Straatvoetbal Hyve!

Bron: Nationpresse